Acts 4
Below each verse in the original comes an approximate reading, in italics, for anyone who wants to pronounce the text aloud. It is not academic transliteration: it does not mark stress or settle the cases that depend on grammatical analysis, and the four-letter Name is read “Yahweh”, by the founder’s decision — the Hebrew pointing instructs saying “Adonai”, and Portuguese Bibles render it “SENHOR”.
1E, ESTANDO eles falando ao povo, sobrevieram os sacerdotes, e o capitão do templo, e os saduceus,
Λαλούντων δὲ αὐτῶν πρὸς τὸν λαόν, ἐπέστησαν αὐτοῖς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,
lalunton de auton pros ton laon epestesan autois hoi hiereis kai ho strategos tu hieru kai hoi saddukaioi
2Doendo-se muito de que ensinassem o povo, e anunciassem em Jesus a ressurreição dos mortos.
διαπονούμενοι διὰ τὸ διδάσκειν αὐτοὺς τὸν λαόν, καὶ καταγγέλλειν ἐν τῷ Ἰησοῦ τὴν ἀνάστασιν τὴν ἐκ νεκρῶν.
diaponumenoi dia to didaskein autus ton laon kai katangellein en to iesu ten anastasin ten ek nekron
3E lançaram mão deles, e os encerraram na prisão até ao dia seguinte, pois era já tarde.
Καὶ ἐπέβαλον αὐτοῖς τὰς χεῖρας, καὶ ἔθεντο εἰς τήρησιν εἰς τὴν αὔριον· ἦν γὰρ ἑσπέρα ἤδη.
kai epebalon autois tas cheiras kai ethento eis teresin eis ten aurion en gar hespera ede
4Muitos, porém, dos que ouviram a palavra creram, e chegou o número desses homens a quase cinco mil.
Πολλοὶ δὲ τῶν ἀκουσάντων τὸν λόγον ἐπίστευσαν· καὶ ἐγενήθη ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνδρῶν ὡσεὶ χιλιάδες πέντε.
polloi de ton akusanton ton logon episteusan kai egenethe ho arithmos ton andron hosei chiliades pente
5E aconteceu, no dia seguinte, reunirem-se em Jerusalém os seus principais, os anciãos, os escribas,
Ἐγένετο δὲ ἐπὶ τὴν αὔριον συναχθῆναι αὐτῶν τοὺς ἄρχοντας καὶ πρεσβυτέρους καὶ γραμματεῖς εἰς Ἱερουσαλήμ,
egeneto de epi ten aurion sunachthenai auton tus archontas kai presbuterus kai grammateis eis hierusalem
6E Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, e João, e Alexandre, e todos quantos havia da linhagem do sumo sacerdote.
καὶ Ἄνναν τὸν ἀρχιερέα, καὶ Καϊάφαν, καὶ Ἰωάννην, καὶ Ἀλέξανδρον, καὶ ὅσοι ἦσαν ἐκ γένους ἀρχιερατικοῦ.
kai annan ton archierea kai kaiafan kai ioannen kai alexandron kai hosoi esan ek genus archieratiku
7E, pondo-os no meio, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes isto?
Καὶ στήσαντες αὐτοὺς ἐν τῷ μέσῳ ἐπυνθάνοντο, Ἐν ποίᾳ δυνάμει ἢ ἐν ποίῳ ὀνόματι ἐποιήσατε τοῦτο ὑμεῖς;
kai stesantes autus en to meso epunthanonto en poia dunamei e en poio onomati epoiesate tuto humeis
8Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Principais do povo, e vós, anciãos d’Israel.
Τότε Πέτρος πλησθεὶς πνεύματος ἁγίου εἶπε πρὸς αὐτούς, Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ,
tote petros plestheis pneumatos hagiu eipe pros autus archontes tu lau kai presbuteroi tu israel
9Visto que hoje somos interrogados acerca do benefício feito a um homem enfermo e do modo como foi curado,
εἰ ἡμεῖς σήμερον ἀνακρινόμεθα ἐπὶ εὐεργεσίᾳ ἀνθρώπου ἀσθενοῦς, ἐν τίνι οὗτος σέσῳσται·
ei hemeis semeron anakrinometha epi euergesia anthropu asthenus en tini hutos sesostai
10Seja conhecido de vós todos, e de todo o povo d’Israel, que em nome de Jesus Cristo, o nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dos mortos, em nome desse é que este está são diante de vós.
γνωστὸν ἔστω πᾶσιν ὑμῖν καὶ παντὶ τῷ λαῷ Ἰσραήλ, ὅτι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε, ὃν ὁ Θεὸς ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, ἐν τούτῳ οὗτος παρέστηκεν ἐνώπιον ὑμῶν ὑγιής.
gnoston esto pasin humin kai panti to lao israel hoti en to onomati iesu christu tu nadzoraiu hon humeis estaurosate hon ho theos egeiren ek nekron en tuto hutos paresteken enopion humon hugies
11Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta por cabeça de esquina.
Οὗτός ἐστιν ὁ λίθος ὁ ἐξουθενηθεὶς ὑφ᾿ ὑμῶν τῶν οἰκοδομούντων, ὁ γενόμενος εἰς κεφαλὴν γωνίας.
hutos estin ho lithos ho exuthenetheis huf humon ton oikodomunton ho genomenos eis kefalen gonias
12E em nenhum outro há salvação, porque também debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens pelo qual devamos ser salvos.
Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὔτε γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς.
kai uk estin en allo udeni he soteria ute gar onoma estin heteron hupo ton uranon to dedomenon en anthropois en ho dei sothenai hemas
13Então eles, vendo a ousadia de Pedro e João, e informados de que eram homens sem letras e indoutos, se maravilharam; e tinham conhecimento que eles haviam estado com Jesus.
Θεωροῦντες δὲ τὴν τοῦ Πέτρου παρρησίαν καὶ Ἰωάννου, καὶ καταλαβόμενοι ὅτι ἄνθρωποι ἀγράμματοί εἰσι καὶ ἰδιῶται, ἐθαύμαζον, ἐπεγίνωσκόν τε αὐτοὺς ὅτι σὺν τῷ Ἰησοῦ ἦσαν.
theoruntes de ten tu petru parresian kai ioannu kai katalabomenoi hoti anthropoi agrammatoi eisi kai idiotai ethaumadzon epeginoskon te autus hoti sun to iesu esan
14E vendo estar com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
Τὸν δὲ ἄνθρωπον βλέποντες σὺν αὐτοῖς ἑστῶτα τὸν τεθεραπευμένον, οὐδὲν εἶχον ἀντειπεῖν.
ton de anthropon blepontes sun autois hestota ton tetherapeumenon uden eichon anteipein
15Todavia, mandando-os sair fora do conselho, conferenciaram entre si,
Κελεύσαντες δὲ αὐτοὺς ἔξω τοῦ συνεδρίου ἀπελθεῖν, συνέβαλον πρὸς ἀλλήλους,
keleusantes de autus exo tu sunedriu apelthein sunebalon pros allelus
16Dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar;
λέγοντες, Τί ποιήσομεν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις; Ὅτι μὲν γὰρ γνωστὸν σημεῖον γέγονε δι᾿ αὐτῶν, πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν Ἱερουσαλὴμ φανερόν, καὶ οὐ δυνάμεθα ἀρνήσασθαι.
legontes ti poiesomen tois anthropois tutois hoti men gar gnoston semeion gegone di auton pasi tois katoikusin hierusalem faneron kai u dunametha arnesasthai
17Mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que não falem mais nesse nome a homem algum.
Ἀλλ᾿ ἵνα μὴ ἐπὶ πλεῖον διανεμηθῇ εἰς τὸν λαόν, ἀπειλῇ ἀπειλησώμεθα αὐτοῖς μηκέτι λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ μηδενὶ ἀνθρώπων.
all hina me epi pleion dianemethe eis ton laon apeile apeilesometha autois meketi lalein epi to onomati tuto medeni anthropon
18E, chamando-os, disseram-lhes que absolutamente não falassem, nem ensinassem, no nome de Jesus.
Καὶ καλέσαντες αὐτούς, παρήγγειλαν αὐτοῖς τὸ καθόλου μὴ φθέγγεσθαι μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ.
kai kalesantes autus parengeilan autois to katholu me fthengesthai mede didaskein epi to onomati tu iesu
19Respondendo, porém, Pedro e João, lhes disseram: Julgai vós se é justo, diante de Deus, ouvir-vos antes a vós do que a Deus?
Ὁ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀποκριθέντες πρὸς αὐτοὺς εἶπον, Εἰ δίκαιόν ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑμῶν ἀκούειν μᾶλλον ἢ τοῦ Θεοῦ, κρίνατε.
ho de petros kai ioannes apokrithentes pros autus eipon ei dikaion estin enopion tu theu humon akuein mallon e tu theu krinate
20Porque não podemos deixar de falar do que temos visto e ouvido.
Οὐ δυνάμεθα γὰρ ἡμεῖς, ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν, μὴ λαλεῖν.
u dunametha gar hemeis ha eidomen kai ekusamen me lalein
21Mas eles ainda os ameaçaram mais, e, não achando motivo para os castigar, deixaram-nos ir por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera;
Οἱ δὲ προσαπειλησάμενοι ἀπέλυσαν αὐτούς, μηδὲν εὑρίσκοντες τὸ πῶς κολάσωνται αὐτούς, διὰ τὸν λαόν, ὅτι πάντες ἐδόξαζον τὸν Θεὸν ἐπὶ τῷ γεγονότι.
hoi de prosapeilesamenoi apelusan autus meden heuriskontes to pos kolasontai autus dia ton laon hoti pantes edoxadzon ton theon epi to gegonoti
22Pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara aquele milagre de saúde.
Ἐτῶν γὰρ ἦν πλειόνων τεσσαράκοντα ὁ ἄνθρωπος ἐφ᾿ ὃν ἐγεγόνει τὸ σημεῖον τοῦτο τῆς ἰάσεως.
eton gar en pleionon tessarakonta ho anthropos ef hon egegonei to semeion tuto tes iaseos
23E, soltos eles, foram para os seus, e contaram tudo o que lhes disseram os principais dos sacerdotes e os anciãos.
Ἀπολυθέντες δὲ ἦλθον πρὸς τοὺς ἰδίους, καὶ ἀπήγγειλαν ὅσα πρὸς αὐτοὺς οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι εἶπον.
apoluthentes de elthon pros tus idius kai apengeilan hosa pros autus hoi archiereis kai hoi presbuteroi eipon
24E, ouvindo eles isto, unânimes levantaram a voz a Deus, e disseram: Senhor, tu és o que fizeste o céu, e a terra, e o mar, e tudo o que neles há;
Οἱ δὲ ἀκούσαντες ὁμοθυμαδὸν ἦραν φωνὴν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ εἶπον, Δέσποτα, σὺ ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς·
hoi de akusantes homothumadon eran fonen pros ton theon kai eipon despota su ho theos ho poiesas ton uranon kai ten gen kai ten thalassan kai panta ta en autois
25Que disseste pela boca de Davi, teu servo: Por que bramaram as gentes, e os povos pensaram coisas vãs?
ὁ διὰ στόματος Δαβὶδ τοῦ παιδός σου εἰπών, Ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά;
ho dia stomatos dabid tu paidos su eipon hina ti efruaxan ethne kai laoi emeletesan kena
26Levantaram-se os reis da terra, e os príncipes se ajuntaram à uma, contra o Senhor e contra o seu Ungido.
Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ Κυρίου, καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ·
parestesan hoi basileis tes ges kai hoi archontes sunechthesan epi to auto kata tu kuriu kai kata tu christu autu
27Porque verdadeiramente contra o teu santo Filho Jesus, que tu ungiste, se ajuntaram, não só Herodes, mas Pôncio Pilatos, com os gentios e os povos d’Israel;
συνήχθησαν γὰρ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐπὶ τὸν ἅγιον παῖδά σου Ἰησοῦν, ὃν ἔχρισας, Ἡρῴδης τε καὶ Πόντιος Πιλάτος, σὺν ἔθνεσι καὶ λαοῖς Ἰσραήλ,
sunechthesan gar ep aletheias epi ton hagion paida su iesun hon echrisas herodes te kai pontios pilatos sun ethnesi kai laois israel
28Para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho tinham anteriormente determinado que se havia de fazer.
ποιῆσαι ὅσα ἡ χείρ σου καὶ ἡ βουλή σου προώρισε γενέσθαι.
poiesai hosa he cheir su kai he bule su proorise genesthai
29Agora pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças, e concede aos teus servos que falem com toda a ousadia a tua palavra;
Καὶ τὰ νῦν, Κύριε, ἔπιδε ἐπὶ τὰς ἀπειλὰς αὐτῶν, καὶ δὸς τοῖς δούλοις σου μετὰ παρρησίας πάσης λαλεῖν τὸν λόγον σου,
kai ta nun kurie epide epi tas apeilas auton kai dos tois dulois su meta parresias pases lalein ton logon su
30Enquanto estendes a tua mão para curar, e para que se façam sinais e prodígios pelo nome do teu santo Filho Jesus,
ἐν τῷ τὴν χεῖρά σου ἐκτείνειν σε εἰς ἴασιν, καὶ σημεῖα καὶ τέρατα γίνεσθαι διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ.
en to ten cheira su ekteinein se eis iasin kai semeia kai terata ginesthai dia tu onomatos tu hagiu paidos su iesu
31E, tendo orado, moveu-se o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo, e anunciavam com ousadia a palavra de Deus.
Καὶ δεηθέντων αὐτῶν ἐσαλεύθη ὁ τόπος ἐν ᾧ ἦσαν συνηγμένοι, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες πνεύματος ἁγίου, καὶ ἐλάλουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μετὰ παρρησίας.
kai deethenton auton esaleuthe ho topos en ho esan sunegmenoi kai eplesthesan hapantes pneumatos hagiu kai elalun ton logon tu theu meta parresias
32E era um o coração e a alma da multidão dos que criam, e ninguém dizia que coisa alguma do que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία· καὶ οὐδ᾿ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά.
tu de plethus ton pisteusanton en he kardia kai he psuche mia kai ud heis ti ton huparchonton auto elegen idion einai all en autois hapanta koina
33E os apóstolos davam, com grande poder, testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
Καὶ μεγάλῃ δυνάμει ἀπεδίδουν τὸ μαρτύριον οἱ ἀπόστολοι τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, χάρις τε μεγάλη ἦν ἐπὶ πάντας αὐτούς.
kai megale dunamei apedidun to marturion hoi apostoloi tes anastaseos tu kuriu iesu charis te megale en epi pantas autus
34Não havia pois entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam herdades ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que fora vendido, e o depositavam aos pés dos apóstolos.
Οὐδὲ γὰρ ἐνδεής τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς· ὅσοι γὰρ κτήτορες χωρίων ἢ οἰκιῶν ὑπῆρχον, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πιπρασκομένων,
ude gar endees tis huperchen en autois hosoi gar ktetores chorion e oikion huperchon poluntes eferon tas timas ton pipraskomenon
35E repartia-se por cada um, segundo a necessidade que cada um tinha.
καὶ ἐτίθουν παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων· διεδίδοτο δὲ ἑκάστῳ καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν.
kai etithun para tus podas ton apostolon diedidoto de hekasto kathoti an tis chreian eichen
36Então José, cognominado pelos apóstolos Barnabé (que, traduzido, é Filho da consolação), levita, natural de Chipre,
Ἰωσῆς δέ, ὁ ἐπικληθεὶς Βαρνάβας ὑπὸ τῶν ἀποστόλων — ὅ ἐστι, μεθερμηνευόμενον, υἱὸς παρακλήσεως — Λευΐτης, Κύπριος τῷ γένει,
ioses de ho epikletheis barnabas hupo ton apostolon ho esti methermeneuomenon huios parakleseos leuites kuprios to genei
37Possuindo uma herdade, vendeu-a, e trouxe o preço, e o depositou aos pés dos apóstolos.
ὑπάρχοντος αὐτῷ ἀγροῦ, πωλήσας ἤνεγκε τὸ χρῆμα, καὶ ἔθηκε παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων.
huparchontos auto agru polesas enenke to chrema kai etheke para tus podas ton apostolon
Opens the Bible Study Generator with this passage already filled in. The study is research under the rules you set, not a finished sermon.
Scripture text from the Almeida Revista e Corrigida 1969 (RC69) © 1969 Sociedade Bíblica do Brasil. All rights reserved. Used by permission, through API.Bible.
Greek text of the New Testament (Textus Receptus), public domain, in the digital edition distributed by eBible.org, with apparatus notes by Adam Boyd.
Scripture provided by API.Bible · Copyright of the translations