A person doesn't die when they stop breathing, but when they stop dreaming!

VOO 56
pt·en·es
Log inPlans

All booksAll chapters

Luke 15

Almeida Revista e Corrigida 1969 (RC69) + Textus Receptus (TR)

Hide the originalView word by word
Translation:BLIVREARARC69NTLH

Below each verse in the original comes an approximate reading, in italics, for anyone who wants to pronounce the text aloud. It is not academic transliteration: it does not mark stress or settle the cases that depend on grammatical analysis, and the four-letter Name is read “Yahweh”, by the founder’s decision — the Hebrew pointing instructs saying “Adonai”, and Portuguese Bibles render it “SENHOR”.

1E CHEGAVAM-SE a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.

Ἦσαν δὲ ἐγγίζοντες αὐτῷ πάντες οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοί, ἀκούειν αὐτοῦ.

esan de engidzontes auto pantes hoi telonai kai hoi hamartoloi akuein autu

2E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.

Καὶ διεγόγγυζον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες ὅτι Οὗτος ἁμαρτωλοὺς προσδέχεται, καὶ συνεσθίει αὐτοῖς.

kai diegongudzon hoi farisaioi kai hoi grammateis legontes hoti hutos hamartolus prosdechetai kai sunesthiei autois

3E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν ταύτην, λέγων,

eipe de pros autus ten parabolen tauten legon

4Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?

Τίς ἄνθρωπος ἐξ ὑμῶν ἔχων ἑκατὸν πρόβατα, καὶ ἀπολέσας ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐ καταλείπει τὰ ἐννενηκονταεννέα ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ πορεύεται ἐπὶ τὸ ἀπολωλός, ἕως εὕρῃ αὐτό;

tis anthropos ex humon echon hekaton probata kai apolesas hen ex auton u kataleipei ta ennenekontaennea en te eremo kai poreuetai epi to apololos heos heure auto

5E, achando-a, a põe sobre seus ombros, gostoso;

Καὶ εὑρὼν ἐπιτίθησιν ἐπὶ τοὺς ὤμους ἑαυτοῦ χαίρων.

kai heuron epitithesin epi tus omus heautu chairon

6E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.

Καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν οἶκον, συγκαλεῖ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας, λέγων αὐτοῖς, Συγχάρητέ μοι, ὅτι εὗρον τὸ πρόβατόν μου τὸ ἀπολωλός.

kai elthon eis ton oikon sunkalei tus filus kai tus geitonas legon autois suncharete moi hoti heuron to probaton mu to apololos

7Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.

Λέγω ὑμῖν ὅτι οὕτω χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι, ἢ ἐπὶ ἐννενηκονταεννέα δικαίοις, οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσι μετανοίας.

lego humin hoti huto chara estai en to urano epi heni hamartolo metanounti e epi ennenekontaennea dikaiois hoitines u chreian echusi metanoias

8Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?

Ἢ τίς γυνὴ δραχμὰς ἔχουσα δέκα, ἐὰν ἀπολέσῃ δραχμὴν μίαν, οὐχὶ ἅπτει λύχνον, καὶ σαροῖ τὴν οἰκίαν, καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς ἕως ὅτου εὕρῃ;

e tis gune drachmas echusa deka ean apolese drachmen mian uchi haptei luchnon kai saroi ten oikian kai dzetei epimelos heos hotu heure

9E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.

Καὶ εὑροῦσα συγκαλεῖται τὰς φίλας καὶ τὰς γείτονας, λέγουσα, Συγχάρητέ μοι, ὅτι εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα.

kai heurusa sunkaleitai tas filas kai tas geitonas legusa suncharete moi hoti heuron ten drachmen hen apolesa

10Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.

Οὕτω, λέγω ὑμῖν, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.

huto lego humin chara ginetai enopion ton angelon tu theu epi heni hamartolo metanounti

11E disse: Um certo homem tinha dois filhos;

Εἶπε δέ, Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς·

eipe de anthropos tis eiche duo huius

12E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.

καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί, Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.

kai eipen ho neoteros auton to patri pater dos moi to epiballon meros tes usias kai dieilen autois ton bion

13E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.

Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ, ζῶν ἀσώτως.

kai met u pollas hemeras sunagagon hapanta ho neoteros huios apedemesen eis choran makran kai ekei dieskorpise ten usian autu dzon asotos

14E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.

Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα, ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.

dapanesantos de autu panta egeneto limos ischuros kata ten choran ekeinen kai autos erxato hustereisthai

15E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.

Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης· καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.

kai poreutheis ekollethe heni ton politon tes choras ekeines kai epempsen auton eis tus agrus autu boskein choirus

16E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.

Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι· καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.

kai epethumei gemisai ten koilian autu apo ton keration hon esthion hoi choiroi kai udeis edidu auto

17E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!

Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε, Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι·

eis heauton de elthon eipe posoi misthioi tu patros mu perisseuusin arton ego de limo apollumai

18Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;

ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου, καὶ ἐρῶ αὐτῷ, Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου·

anastas poreusomai pros ton patera mu kai ero auto pater hemarton eis ton uranon kai enopion su

19Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.

καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

kai uketi eimi axios klethenai huios su poieson me hos hena ton misthion su

20E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.

Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. Ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος, εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ, καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.

kai anastas elthe pros ton patera heautu eti de autu makran apechontos eiden auton ho pater autu kai esplanchnisthe kai dramon epepesen epi ton trachelon autu kai katefilesen auton

21E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.

Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός, Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.

eipe de auto ho huios pater hemarton eis ton uranon kai enopion su kai uketi eimi axios klethenai huios su

22Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa o melhor vestido, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;

Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, Ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ, καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας·

eipe de ho pater pros tus dulus autu exenenkate ten stolen ten proten kai endusate auton kai dote daktulion eis ten cheira autu kai hupodemata eis tus podas

23E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;

καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν·

kai enenkantes ton moschon ton siteuton thusate kai fagontes eufranthomen

24Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.

ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν, καὶ ἀνέζησε· καὶ ἀπολωλὼς ἦν, καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

hoti hutos ho huios mu nekros en kai anedzese kai apololos en kai heurethe kai erxanto eufrainesthai

25E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.

Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν.

en de ho huios autu ho presbuteros en agro kai hos erchomenos engise te oikia ekuse sumfonias kai choron

26E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.

Καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων, ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

kai proskalesamenos hena ton paidon epunthaneto ti eie tauta

27E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.

Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι Ὁ ἀδελφός σου ἥκει· καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.

ho de eipen auto hoti ho adelfos su hekei kai ethusen ho pater su ton moschon ton siteuton hoti hugiainonta auton apelaben

28Mas ele se indignou, e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.

Ὠργίσθη δέ, καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν· ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.

orgisthe de kai uk ethelen eiselthein ho un pater autu exelthon parekalei auton

29Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί, Ἰδού, τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι, καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον, ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ.

ho de apokritheis eipe to patri idu tosauta ete duleuo soi kai udepote entolen su parelthon kai emoi udepote edokas erifon hina meta ton filon mu eufrantho

30Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.

Ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.

hote de ho huios su hutos ho katafagon su ton bion meta pornon elthen ethusas auto ton moschon ton siteuton

31E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;

Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ, Τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.

ho de eipen auto teknon su pantote met emu ei kai panta ta ema sa estin

32Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει· ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν, καὶ ἀνέζησε· καὶ ἀπολωλὼς ἦν, καὶ εὑρέθη.

eufranthenai de kai charenai edei hoti ho adelfos su hutos nekros en kai anedzese kai apololos en kai heurethe

Previous: Luke 14Next: Luke 16
Generate a study on this passage

Opens the Bible Study Generator with this passage already filled in. The study is research under the rules you set, not a finished sermon.

Share

Scripture text from the Almeida Revista e Corrigida 1969 (RC69) © 1969 Sociedade Bíblica do Brasil. All rights reserved. Used by permission, through API.Bible.

Greek text of the New Testament (Textus Receptus), public domain, in the digital edition distributed by eBible.org, with apparatus notes by Adam Boyd.

Scripture provided by API.Bible · Copyright of the translations