Todos os livrosTodos os capítulos
Marcos 4
Almeida Revista e Corrigida 1969 (RC69) + Textus Receptus (TR)
Esconder o originalVer palavra por palavraAbaixo de cada versículo no original vai a leitura aproximada, em itálico, para quem quer pronunciar o texto em voz alta. Não é transliteração acadêmica: não marca sílaba tônica nem distingue os casos que dependem de análise gramatical, e o Nome de quatro letras é lido “Yahweh”, por decisão do fundador — a pontuação do texto hebraico instrui a dizer “Adonai”, e as Bíblias em português traduzem por “SENHOR”.
1E OUTRA vez começou a ensinar junto do mar, e ajuntou-se a ele grande multidão, de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto do mar.
Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὄχλος πολύς, ὥστε αὐτὸν ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἦν.
kai palin erxato didaskein para ten thalassan kai sunechthe pros auton ochlos polus hoste auton embanta eis to ploion kathesthai en te thalasse kai pas ho ochlos pros ten thalassan epi tes ges en
2E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e lhes dizia na sua doutrina:
Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ,
kai edidasken autus en parabolais polla kai elegen autois en te didache autu
3Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear;
Ἀκούετε· ἰδού, ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι.
akuete idu exelthen ho speiron tu speirai
4E aconteceu que, semeando ele, uma parte da semente caiu junto do caminho, e vieram as aves do céu, e a comeram;
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν, ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἦλθε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγεν αὐτό.
kai egeneto en to speirein ho men epese para ten hodon kai elthe ta peteina tu uranu kai katefagen auto
5E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda;
Ἄλλο δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν· καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε, διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς·
allo de epesen epi to petrodes hopu uk eiche gen pollen kai eutheos exaneteile dia to me echein bathos ges
6Mas, saindo o sol, queimou-se; e, porque não tinha raiz, secou-se.
ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη.
heliu de anateilantos ekaumatisthe kai dia to me echein rhidzan exeranthe
7E outra caiu entre espinhos, e, crescendo os espinhos, a sufocaram e não deu fruto.
Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι, καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκε.
kai allo epesen eis tas akanthas kai anebesan hai akanthai kai sunepnixan auto kai karpon uk edoke
8E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro sessenta, e outro cem.
Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν· καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξάνοντα, καὶ ἔφερεν ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.
kai allo epesen eis ten gen ten kalen kai edidu karpon anabainonta kai auxanonta kai eferen en triakonta kai en hexekonta kai en hekaton
9E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
kai elegen autois ho echon ota akuein akueto
10E, quando se achou só, os que estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.
Ὅτε δὲ ἐγένετο καταμόνας, ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν.
hote de egeneto katamonas erotesan auton hoi peri auton sun tois dodeka ten parabolen
11E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do reino de Deus, mas aos que estão de fora todas estas coisas se dizem por parábolas.
Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω, ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται·
kai elegen autois humin dedotai gnonai to musterion tes basileias tu theu ekeinois de tois exo en parabolais ta panta ginetai
12Para que, vendo, vejam, e não percebam; e, ouvindo, ouçam, e não entendam; para que se não convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.
ἵνα βλέποντες βλέπωσι, καὶ μὴ ἴδωσι· καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι, καὶ μὴ συνιῶσι· μήποτε ἐπιστρέψωσι, καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα.
hina blepontes bleposi kai me idosi kai akuontes akuosi kai me suniosi mepote epistrepsosi kai afethe autois ta hamartemata
13E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? como pois entendereis todas as parábolas?
Καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην; Καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε;
kai legei autois uk oidate ten parabolen tauten kai pos pasas tas parabolas gnosesthe
14O que semeia, semeia a palavra;
Ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει.
ho speiron ton logon speirei
15E os que estão junto do caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo-a eles ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada nos seus corações.
Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδόν, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθέως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.
hutoi de eisin hoi para ten hodon hopu speiretai ho logos kai hotan akusosin eutheos erchetai ho satanas kai airei ton logon ton esparmenon en tais kardiais auton
16E da mesma sorte os que recebem a semente sobre pedregais; os quais, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;
Καὶ οὗτοί εἰσιν ὁμοίως οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἵ, ὅταν ἀκούσωσι τὸν λόγον, εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν,
kai hutoi eisin homoios hoi epi ta petrode speiromenoi hoi hotan akusosi ton logon eutheos meta charas lambanusin auton
17Mas não têm raiz em si mesmos, antes são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
καὶ οὐκ ἔχουσι ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, εὐθέως σκανδαλίζονται.
kai uk echusi rhidzan en heautois alla proskairoi eisin eita genomenes thlipseos e diogmu dia ton logon eutheos skandalidzontai
18E outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;
Καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον ἀκούοντες,
kai hutoi eisin hoi eis tas akanthas speiromenoi hutoi eisin hoi ton logon akuontes
19Mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas e as ambições doutras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.
καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου, καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται.
kai hai merimnai tu aionos tutu kai he apate tu plutu kai hai peri ta loipa epithumiai eisporeuomenai sumpnigusi ton logon kai akarpos ginetai
20E os que recebem a semente em boa terra são os que ouvem a palavra e a recebem, e dão fruto, um a trinta, outro a sessenta, outro a cem, por um.
Καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον, καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν, ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.
kai hutoi eisin hoi epi ten gen ten kalen sparentes hoitines akuusi ton logon kai paradechontai kai karpoforusin en triakonta kai en hexekonta kai en hekaton
21E disse-lhes: Vem porventura a candeia para se meter debaixo do alqueire, ou debaixo da cama? não vem antes para se colocar no velador?
Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Μήτι ὁ λύχνος ἔρχεται ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; Οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν ἐπιτεθῇ;
kai elegen autois meti ho luchnos erchetai hina hupo ton modion tethe e hupo ten klinen uch hina epi ten luchnian epitethe
22Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz para ficar oculto, mas para ser descoberto.
Οὐ γάρ ἐστί τι κρυπτόν, ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ· οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον, ἀλλ᾿ ἵνα εἰς φανερὸν ἔλθῃ.
u gar esti ti krupton ho ean me fanerothe ude egeneto apokrufon all hina eis faneron elthe
23Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
Εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
ei tis echei ota akuein akueto
24E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada.
Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Βλέπετε τί ἀκούετε. Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν, καὶ προστεθήσεται ὑμῖν τοῖς ἀκούουσιν.
kai elegen autois blepete ti akuete en ho metro metreite metrethesetai humin kai prostethesetai humin tois akuusin
25Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
Ὃς γὰρ ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.
hos gar an eche dothesetai auto kai hos uk echei kai ho echei arthesetai ap autu
26E dizia: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,
Καὶ ἔλεγεν, Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐὰν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς,
kai elegen hutos estin he basileia tu theu hos ean anthropos bale ton sporon epi tes ges
27E dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.
καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.
kai katheude kai egeiretai nukta kai hemeran kai ho sporos blastane kai mekunetai hos uk oiden autos
28Porque a terra por si mesma frutifica, primeiro a erva, depois a espiga, por último o grão cheio na espiga.
Αὐτομάτη γὰρ ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.
automate gar he ge karpoforei proton chorton eita stachun eita plere siton en to stachui
29E, quando já o fruto se mostra, mete-lhe logo a foice, porque está chegada a ceifa.
Ὅταν δὲ παραδῷ ὁ καρπός, εὐθέως ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός.
hotan de parado ho karpos eutheos apostellei to drepanon hoti paresteken ho therismos
30E dizia: A que assemelharemos o reino de Deus? ou com que parábola o representaremos?
Καὶ ἔλεγε, Τίνι ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Ἢ ἐν ποίᾳ παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν;
kai elege tini homoiosomen ten basileian tu theu e en poia parabole parabalomen auten
31É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a mais pequena de todas as sementes que há na terra;
Ὡς κόκκῳ σινάπεως, ὅς, ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς·
hos kokko sinapeos hos hotan spare epi tes ges mikroteros panton ton spermaton esti ton epi tes ges
32Mas, tendo sido semeado, cresce; e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.
καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει, καὶ γίνεται πάντων τῶν λαχάνων μείζων, καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν.
kai hotan spare anabainei kai ginetai panton ton lachanon meidzon kai poiei kladus megalus hoste dunasthai hupo ten skian autu ta peteina tu uranu kataskenun
33E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.
Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν·
kai toiautais parabolais pollais elalei autois ton logon kathos edunanto akuein
34E sem parábolas nunca lhes falava; porém tudo declarava em particular aos seus discípulos.
χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς· κατ᾿ ἰδίαν δὲ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυε πάντα.
choris de paraboles uk elalei autois kat idian de tois mathetais autu epelue panta
35E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para a outra banda.
Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὀψίας γενομένης, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν.
kai legei autois en ekeine te hemera opsias genomenes dielthomen eis to peran
36E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.
Καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον, παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ. Καὶ ἄλλα δὲ πλοιάρια ἦν μετ᾿ αὐτοῦ.
kai afentes ton ochlon paralambanusin auton hos en en to ploio kai alla de ploiaria en met autu
37E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia.
Καὶ γίνεται λαῖλαψ ἀνέμου μεγάλη· τὰ δὲ κύματα ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε αὐτὸ ἤδη γεμίζεσθαι.
kai ginetai lailaps anemu megale ta de kumata epeballen eis to ploion hoste auto ede gemidzesthai
38E ele estava na popa dormindo sobre uma almofada, e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não se te dá que pereçamos?
Καὶ ἦν αὐτὸς ἐπὶ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ διεγείρουσιν αὐτόν, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα;
kai en autos epi te prumne epi to proskefalaion katheudon kai diegeirusin auton kai legusin auto didaskale u melei soi hoti apollumetha
39E ele, despertando, repreendeu o vento, e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.
Καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ, καὶ εἶπε τῇ θαλάσσῃ, Σιώπα, πεφίμωσο. Καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.
kai diegertheis epetimese to anemo kai eipe te thalasse siopa pefimoso kai ekopasen ho anemos kai egeneto galene megale
40E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?
Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Τί δειλοί ἐστε οὕτω; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;
kai eipen autois ti deiloi este huto pos uk echete pistin
41E sentiram um grande temor, e diziam uns aos outros: Mas quem é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?
Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν, καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;
kai efobethesan fobon megan kai elegon pros allelus tis ara hutos estin hoti kai ho anemos kai he thalassa hupakuusin auto
Abre o Gerador de Estudos Bíblicos com esta passagem já preenchida. O estudo é pesquisa conforme as regras que você definir, não um sermão pronto.
Texto bíblico da Almeida Revista e Corrigida 1969 (RC69) © 1969 Sociedade Bíblica do Brasil. Todos os direitos reservados. Usado com permissão, por meio do API.Bible.
Texto grego do Novo Testamento (Textus Receptus), domínio público, na edição digital distribuída pelo eBible.org, com notas de aparato de Adam Boyd.
Texto fornecido por API.Bible · Direitos autorais das traduções