Uma pessoa não morre quando deixa de respirar, mas quando deixa de sonhar!

VOO 56
pt·en·es
🛒EntrarPlanos

Todos os livrosTodos os capítulos

Marcos 4

Almeida Revista e Atualizada (ARA) + Textus Receptus (TR)

Esconder o originalVer palavra por palavra
Tradução:BLIVREARARC69NTLH

Abaixo de cada versículo no original vai a leitura aproximada, em itálico, para quem quer pronunciar o texto em voz alta. Não é transliteração acadêmica: não marca sílaba tônica nem distingue os casos que dependem de análise gramatical, e o Nome de quatro letras é lido “Yahweh”, por decisão do fundador — a pontuação do texto hebraico instrui a dizer “Adonai”, e as Bíblias em português traduzem por “SENHOR”.

1Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.

Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὄχλος πολύς, ὥστε αὐτὸν ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἦν.

kai palin erxato didaskein para ten thalassan kai sunechthe pros auton ochlos polus hoste auton embanta eis to ploion kathesthai en te thalasse kai pas ho ochlos pros ten thalassan epi tes ges en

2Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.

Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ,

kai edidasken autus en parabolais polla kai elegen autois en te didache autu

3Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.

Ἀκούετε· ἰδού, ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι.

akuete idu exelthen ho speiron tu speirai

4E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν, ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἦλθε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγεν αὐτό.

kai egeneto en to speirein ho men epese para ten hodon kai elthe ta peteina tu uranu kai katefagen auto

5Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.

Ἄλλο δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν· καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε, διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς·

allo de epesen epi to petrodes hopu uk eiche gen pollen kai eutheos exaneteile dia to me echein bathos ges

6Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.

ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη.

heliu de anateilantos ekaumatisthe kai dia to me echein rhidzan exeranthe

7Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι, καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκε.

kai allo epesen eis tas akanthas kai anebesan hai akanthai kai sunepnixan auto kai karpon uk edoke

8Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν· καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξάνοντα, καὶ ἔφερεν ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.

kai allo epesen eis ten gen ten kalen kai edidu karpon anabainonta kai auxanonta kai eferen en triakonta kai en hexekonta kai en hekaton

9E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

kai elegen autois ho echon ota akuein akueto

10Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.

Ὅτε δὲ ἐγένετο καταμόνας, ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν.

hote de egeneto katamonas erotesan auton hoi peri auton sun tois dodeka ten parabolen

11Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,

Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω, ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται·

kai elegen autois humin dedotai gnonai to musterion tes basileias tu theu ekeinois de tois exo en parabolais ta panta ginetai

12para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.

ἵνα βλέποντες βλέπωσι, καὶ μὴ ἴδωσι· καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι, καὶ μὴ συνιῶσι· μήποτε ἐπιστρέψωσι, καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα.

hina blepontes bleposi kai me idosi kai akuontes akuosi kai me suniosi mepote epistrepsosi kai afethe autois ta hamartemata

13Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?

Καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην; Καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε;

kai legei autois uk oidate ten parabolen tauten kai pos pasas tas parabolas gnosesthe

14O semeador semeia a palavra.

Ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει.

ho speiron ton logon speirei

15São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.

Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδόν, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθέως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.

hutoi de eisin hoi para ten hodon hopu speiretai ho logos kai hotan akusosin eutheos erchetai ho satanas kai airei ton logon ton esparmenon en tais kardiais auton

16Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.

Καὶ οὗτοί εἰσιν ὁμοίως οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἵ, ὅταν ἀκούσωσι τὸν λόγον, εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν,

kai hutoi eisin homoios hoi epi ta petrode speiromenoi hoi hotan akusosi ton logon eutheos meta charas lambanusin auton

17Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.

καὶ οὐκ ἔχουσι ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, εὐθέως σκανδαλίζονται.

kai uk echusi rhidzan en heautois alla proskairoi eisin eita genomenes thlipseos e diogmu dia ton logon eutheos skandalidzontai

18Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,

Καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον ἀκούοντες,

kai hutoi eisin hoi eis tas akanthas speiromenoi hutoi eisin hoi ton logon akuontes

19mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.

καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου, καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται.

kai hai merimnai tu aionos tutu kai he apate tu plutu kai hai peri ta loipa epithumiai eisporeuomenai sumpnigusi ton logon kai akarpos ginetai

20Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.

Καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον, καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν, ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.

kai hutoi eisin hoi epi ten gen ten kalen sparentes hoitines akuusi ton logon kai paradechontai kai karpoforusin en triakonta kai en hexekonta kai en hekaton

21Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?

Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Μήτι ὁ λύχνος ἔρχεται ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; Οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν ἐπιτεθῇ;

kai elegen autois meti ho luchnos erchetai hina hupo ton modion tethe e hupo ten klinen uch hina epi ten luchnian epitethe

22Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.

Οὐ γάρ ἐστί τι κρυπτόν, ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ· οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον, ἀλλ᾿ ἵνα εἰς φανερὸν ἔλθῃ.

u gar esti ti krupton ho ean me fanerothe ude egeneto apokrufon all hina eis faneron elthe

23Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.

Εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

ei tis echei ota akuein akueto

24Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.

Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Βλέπετε τί ἀκούετε. Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν, καὶ προστεθήσεται ὑμῖν τοῖς ἀκούουσιν.

kai elegen autois blepete ti akuete en ho metro metreite metrethesetai humin kai prostethesetai humin tois akuusin

25Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.

Ὃς γὰρ ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

hos gar an eche dothesetai auto kai hos uk echei kai ho echei arthesetai ap autu

26Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;

Καὶ ἔλεγεν, Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐὰν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς,

kai elegen hutos estin he basileia tu theu hos ean anthropos bale ton sporon epi tes ges

27depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.

καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.

kai katheude kai egeiretai nukta kai hemeran kai ho sporos blastane kai mekunetai hos uk oiden autos

28A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.

Αὐτομάτη γὰρ ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.

automate gar he ge karpoforei proton chorton eita stachun eita plere siton en to stachui

29E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.

Ὅταν δὲ παραδῷ ὁ καρπός, εὐθέως ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός.

hotan de parado ho karpos eutheos apostellei to drepanon hoti paresteken ho therismos

30Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?

Καὶ ἔλεγε, Τίνι ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Ἢ ἐν ποίᾳ παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν;

kai elege tini homoiosomen ten basileian tu theu e en poia parabole parabalomen auten

31É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;

Ὡς κόκκῳ σινάπεως, ὅς, ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς·

hos kokko sinapeos hos hotan spare epi tes ges mikroteros panton ton spermaton esti ton epi tes ges

32mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.

καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει, καὶ γίνεται πάντων τῶν λαχάνων μείζων, καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν.

kai hotan spare anabainei kai ginetai panton ton lachanon meidzon kai poiei kladus megalus hoste dunasthai hupo ten skian autu ta peteina tu uranu kataskenun

33E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.

Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν·

kai toiautais parabolais pollais elalei autois ton logon kathos edunanto akuein

34E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.

χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς· κατ᾿ ἰδίαν δὲ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυε πάντα.

choris de paraboles uk elalei autois kat idian de tois mathetais autu epelue panta

35Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.

Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὀψίας γενομένης, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν.

kai legei autois en ekeine te hemera opsias genomenes dielthomen eis to peran

36E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.

Καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον, παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ. Καὶ ἄλλα δὲ πλοιάρια ἦν μετ᾿ αὐτοῦ.

kai afentes ton ochlon paralambanusin auton hos en en to ploio kai alla de ploiaria en met autu

37Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.

Καὶ γίνεται λαῖλαψ ἀνέμου μεγάλη· τὰ δὲ κύματα ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε αὐτὸ ἤδη γεμίζεσθαι.

kai ginetai lailaps anemu megale ta de kumata epeballen eis to ploion hoste auto ede gemidzesthai

38E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?

Καὶ ἦν αὐτὸς ἐπὶ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ διεγείρουσιν αὐτόν, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα;

kai en autos epi te prumne epi to proskefalaion katheudon kai diegeirusin auton kai legusin auto didaskale u melei soi hoti apollumetha

39E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.

Καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ, καὶ εἶπε τῇ θαλάσσῃ, Σιώπα, πεφίμωσο. Καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.

kai diegertheis epetimese to anemo kai eipe te thalasse siopa pefimoso kai ekopasen ho anemos kai egeneto galene megale

40Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?

Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Τί δειλοί ἐστε οὕτω; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;

kai eipen autois ti deiloi este huto pos uk echete pistin

41E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?

Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν, καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;

kai efobethesan fobon megan kai elegon pros allelus tis ara hutos estin hoti kai ho anemos kai he thalassa hupakuusin auto

Anterior: Marcos 3Próximo: Marcos 5
Gerar um estudo desta passagem

Abre o Gerador de Estudos Bíblicos com esta passagem já preenchida. O estudo é pesquisa conforme as regras que você definir, não um sermão pronto.

Compartilhar

Texto bíblico da Almeida Revista e Atualizada (ARA) © 1993 Sociedade Bíblica do Brasil. Todos os direitos reservados. Usado com permissão, por meio do API.Bible.

Texto grego do Novo Testamento (Textus Receptus), domínio público, na edição digital distribuída pelo eBible.org, com notas de aparato de Adam Boyd.

Texto fornecido por API.Bible · Direitos autorais das traduções